Karadeniz bölgesi yağmuruyla bilinir. Sonbaharla birlikte artan yağmur seviyesi de tatilde hayal bahçemizin yeterince ıslanmasını sağlamıştı. O gün yine tulumları heyecanla giydiler (artık tulum giymede ilk günlere göre çok daha iyiler). Havanın kapalı olması diğer günlere göre sanki daha çok heyecanlandırmıştı onları. Yeni oyunlar keşfedeceklerinin bilincinde bahçeye doğru koştular. Herhangi bir yönlendirme veya yönergeye ihtiyaç duymuyorlar bahçede. Sanki hep orada olmaları gerekiyormuş gibi hemen işlerine koyuluyorlar. Hiç olmadıkları kadar ciddi ve bahçelerine, toprağa son derece saygılılar. Onlar çamura korkusuzca dokundukça yaratıcılıklarının sınırlarını daha da zorladıklarını ve aynı zamanda bunu yaparken de çok rahat olduklarının gözlemledim. Sadece yanlarında duruyor, eğiliyor sohbetlerine ve hayallerine ortak olup, ihtiyaçları varsa sürece dahil oluyorum.
Yapay kurallardan uzak, doğanın özünde istedikleri gibiler...
Çocuklar çamurun içinde kendileri bulurken benim zihnimden ise bu şarkı geçiyordu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder